Ὁ Ἅγιος Πλάτωνας
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ Ἅγιος Πλάτωνας καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα τῆς Γαλατίας τῆς Μ. Ἀσίας, καὶ ἦταν ἀδελφὸς τοῦ μάρτυρα Ἀντιόχου. Σὲ νεαρὴ ἡλικία τὸν συνέλαβαν οἱ εἰδωλολάτρες, διότι διακήρυττε τὴν πίστη του στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα Ἀγριππίνο. Ὁ Ἀγριππίνος βλέποντας τὴν ὡραιότητα τοῦ νέου καὶ γνωρίζοντας ὅτι κατεῖχε περιουσία, προσπάθησε νὰ τὸν ἑλκύσει μὲ κολακεῖες. Ὅμως ὁ Ἅγιος Πλάτων ἀρνήθηκε καὶ συνέχισε νὰ διακηρύττει τὴν πίστη του στὸν ἕναν καὶ μοναδικὸ Θεό. Ἀφοῦ ὁ ἡγεμόνας εἶδε ὅτι δὲν κατάφερε νὰ τὸν ἀλλαξοπιστήσει δελεάζοντάς τον, τὸν ἀπείλησε μὲ μαρτύρια. Παρ’ ὅλα ταῦτα ὁ Ἅγιος Πλάτων παρέμεινε σταθερὸς στὴν πίστη του. Ἔτσι ὁ Ἀγριππίνας διέταξε νὰ τὸν μαστιγώσουν ἀνελέητα καὶ ὕστερα νὰ τὸν βασανίσουν μὲ πυρωμένες ράβδους. Ὁ Ἅγιος διατήρησε ὅλη του τὴν πίστη καὶ δὲν ἔπαψε νὰ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτὸ διατάχθηκε ὁ ἀποκεφαλισμός του. | |||||||||||||||
Ὁ Ἅγιος Ματθαῖος ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστής
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος καταγόταν ἀπὸ τὴν Γαλιλαία. Προτοῦ γίνει μαθητὴς τοῦ Κυρίου ἀσκοῦσε τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τελώνη καὶ ὀνομαζόταν Λευΐ. Μία μέρα καὶ ἐνῶ καθόταν στὸ τελωνεῖο του, ἔξω ἀπὸ τὴν Καπερναοῦμ, τὸν πλησίασε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ὁ Ματθαῖος ὑπάκουσε καὶ δέχθηκε τὸν Κύριο στὴν οἰκία του, ὅπου παρέθεσε γεῦμα σὲ Αὐτὸν καθὼς καὶ σὲ πολλοὺς τελῶνες, μὲ τοὺς ὁποίους ὁ Ἰησοῦς συζήτησε καὶ συνέφαγε, ἐνέργεια γιὰ τὴν ὁποία κατηγορήθηκε ἀπὸ κάποιους Φαρισαίους. Ὅταν ὁ Κύριος πληροφορήθηκε τὶς κατηγορίες ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Δὲν ἦρθα γιὰ νὰ καλέσω τοὺς δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια». Ἔκτοτε ὁ Ματθαῖος ὑπῆρξε μαθητὴς καὶ Ἀπόστολος τοῦ Κυρίου. Ἔπειτα ἀπὸ τὴν ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ Ματθαῖος ἀνέλαβε νὰ κηρύξει τὸν λόγο τοῦ Κυρίου στοὺς Πάρθους καὶ στοὺς Μήδους. Κατὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου, ὁ Ματθαῖος, ἐπιτέλεσε πλῆθος θαυμάτων. | |||||||||||||||
Οἱ Ἅγιοι Γουρίας, Σαμωνᾶς καὶ Ἄβιβος οἱ Ὁμολογητές
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ Γουρίας καὶ ὁ Σαμωνᾶς, ἀγωνιζόμενοι τὸν ἱερὸ ἀγώνα τῆς χριστιανικῆς πίστης, συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα Ἀντωνίνο, κατὰ τὸν διωγμὸ ἐπὶ Διοκλητιανού. Καὶ ἀφοῦ ὑπέστησαν μὲ θαυμαστὴ ὑπομονὴ πολλὰ βάσανα, ἀποκεφαλίσθηκαν. Ὁ Ἄβιβος ἔζησε λίγα χρόνια ἀργότερα καὶ ἦταν ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς Ἔδεσσας ποὺ ὀνομαζόταν Ἀποθελσαῖα. Τότε βασιλιὰς ἦταν ὁ Λικίνιος, ὁ γνωστὸς ἀντίπαλος τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ὁ Ἄβιβος, λοιπόν, προχειρίσθηκε Ἱεροδιάκονος καὶ διακρινόταν γιὰ τὴ μεγάλη εὐσέβειά του καὶ τὸν πολὺ ζῆλο γιὰ τὸ ὑπούργημά του. Ἰδιαίτερα, ὅμως, διακρινόταν γιὰ τὴ θερμὴ ἀγάπη του στὸ ἱερὸ κήρυγμα, τηρώντας τὸ θεόπνευστο λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ποὺ λέει: «Κήρυξαν τὸν λόγον, ἐπίστηθι εὐκαίρως ἀκαίρως, ἔλεγξαν, ἐπιτίμησαν, παρακάλεσαν, ἐν πάσῃ μακροθυμίᾳ καὶ διδαχῇ». Κήρυξε, δηλαδή, τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, στάσου ἐπιτηρητὴς καὶ καθοδηγὸς στοὺς ἀκροατές σου, ὄχι μόνο σὲ κατάλληλες περιστάσεις, ἀλλὰ καὶ σ’ ἐκεῖνες ποὺ φαίνονται ἀκατάλληλες περιστάσεις, ἔλεγξε, ἐπίπληξε, παρηγόρησε μὲ κάθε μακροθυμία καὶ μὲ κάθε μέθοδο διδασκαλίας. | |||||||||||||||
Ἔναρξη Ἱ. Σαρανταλείτουργου στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου
Ἔναρξη Ἱ. Σαρανταλείτουργου
στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου
Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν γνωρίζει στούς εὐσεβεῖς χριστιανούς ὅτι, ἀπό τήν Κυριακήν 15ην Νοεμβρίου 2026, ἡμέραν ἐνάρξεως τῆς νηστείας τῶν Χριστουγέννων, θά τελῆται καθημερινά πρωινή Θεία Λειτουργία («Σαρανταλείτουργον») στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου.
Οἱ ἱερές ἀκολουθίες θά γίνονται καθημερινά ἀπό τῆς 07.00 ἕως τῆς 09.30 πρωινῆς.
Ἡ Ἱερά Μητρόπολις προσκαλεῖ τόν εὐσεβῆ λαόν νά συμμετάσχῃ μέ πνευματική κατάνυξη, προσευχή καί μέ τήν ἁρμόζουσα προετοιμασία στήν κοινωνία τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, κατά τήν ψυχωφελῆ αὐτή περίοδο, μέχρι τῆς Μητροπόλεως τῶν Ἑορτῶν, τῶν Χριστουγέννων.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας καὶ διδάσκαλος τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τὸ 347 μ.Χ. Πατέρας του ἦταν ὁ στρατηγὸς Σεκοῦνδος καὶ μητέρα του ἡ Ἀνθοῦσα. Γρήγορα ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα, καὶ ἡ μητέρα του – χήρα τότε 20 ἐτῶν – τὸν ἀνέθρεψε καὶ τὸν μόρφωσε κατὰ τὸν καλύτερο χριστιανικὸ τρόπο. Ἦταν εὐφυέστατο μυαλὸ καὶ σπούδασε πολλὲς ἐπιστῆμες στὴν Ἀντιόχεια – κοντὰ στὸν τότε διάσημο ρήτορα Λιβάνια – ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀθήνα, μαζὶ μὲ τὸν ἀγαπημένο του φίλο Μ. Βασίλειο. Ὅταν ἀποπεράτωσε τὶς σπουδές του, ἐπανῆλθε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο γιὰ πέντε χρόνια, ὅπου ἀσκήτευε προσευχόμενος καὶ μελετώντας τὶς Ἅγιες Γραφές. Ἀσθένησε ὅμως καὶ ἐπέστρεψε στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου χειροτονήθηκε διάκονος – τὸ 381, σὲ ἡλικία 34 ἐτῶν – ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντιοχείας Μελέτιο. Ἀργότερα δὲ, ἀπὸ τὸν διάδοχο τοῦ Μελετίου Φλαβιανό, πρεσβύτερος σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν. | |||||||||||||||
11 Νοεμβρίου 1912. Η ΧΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, κάθε την 11η Νοεμβρίου 1912, πριν 114 χρόνια, οι σκιές των ηρώων που έπεσαν για την απελευθέρωση του νησιού μας «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι» υπερίπτανται και πλανώνται στο ηρωϊκό νησί μας για να μας θυμίζουν το δρόμο της τιμής και του καθήκοντος.
Γιατί όμως γιορτάζουμε σήμεραα; Τι συνέβη την 11η Νοεμβρίου του 1912 στο νησί μας και πως η Χίος ενσωματώθηκε στην Ελλάδα μετά από 500 χρόνια σκλαβιάς;
Ας ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα
Η Χίος στους νεώτερους χρόνους, το 1070 καταλαμβάνεται από τους Σελτζούκους Τούρκους. Μετά την άλωση της Πόλης από τους Φράγκους (1204) περιήλθε στη δικαιοδοσία του Φράγκου Αυτοκράτορα. Αργότερα τη κατέλαβαν οι Γενουάτες που έμειναν ως το 1329. Τελικά κατελήφθη από τους Τούρκους.
Στον αγώνα του 1821 οι Χιώτες έλαβαν μέρος με ηγέτες τους Λογοθέτη και Μπουρνιά. Μετά ακολούθησε η σφαγή της Χίου από τα αποβιβασθέντα τουρκικά στρατεύματα. Εφόνευσαν περί τους 30.000 κατοίκους και πήραν ως δούλους περί τις 40.000. Το γεγονός αυτό προκάλεσε θύελλα αγανακτήσεως στην Ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Ενέπνευσε στον Βίκτωρα Ουγκώ το περίφημο ποίημά του «Το Ελληνόπουλο» καθώς και στον ζωγράφο Ντελακρουά τον γνωστό συγκλονιστικό πίνακα.
Στις 11 Ιουνίου 1822 ο πυρπολητής Κανάρης έκαψε στο λιμάνι της Χίου την τουρκική ναυαρχίδα, παίρνοντας έτσι εκδίκηση για τις σφαγές.
Τέλος το 1827 επιχείρησε να ελευθερώσει το νησί ο φιλέλληνας Φαβιέρος, χωρίς όμως επιτυχία.
Ποιά ήταν η γενική πολιτική και στρατιωτική κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μας κατά τις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων;
Τα γεγονότα είναι λίγο – πολύ γνωστά.
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ
ΧΙΟΥ, ΨΑΡΩΝ ΚΑΙ ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ
|
ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ |
|
822 00 ΒΡΟΝΤΑΔΟΣ |
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ὁ Σύνδεσμος Κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν τιμᾶ τόν Προστάτη Ἃγιό του, τόν ἐν ἁγίοις πατέρα ἡμῶν Ἰωάννη Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως τόν Χρυσόστομο στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Ἁγίου Ἰωάννου Προδρόμου Καταρράκτου τήν Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2026 καί ὣρα 6.30 μ.μ., κατά τό ακόλουθο πρόγραμμα:
Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός μετά ἀρτοκλασίας, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χίου Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν κ. Μάρκου.
Μνημόσυνο κεκοιμημένων κληρικῶν.
Κέρασμα στήν ἐνοριακή αίθουσα.
Προσκαλοῦμε ὃλους τούς Κληρικούς καί Λαϊκούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς στόν πανηγυρικό ἑορτασμό τοῦ προστάτου Ἀγίου μας.
Μετά τιμῆς
Τό Διοικητικό Συμβούλιο
Πανηγυρικός Εορτασμός του Αγίου Νεκταρίου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Χίου
Φέρεται εἰς γνῶσιν τῶν εὐσεβῶν καὶ φιλαγίων χριστιανῶν τῆς καθ' ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως ὅτι, τὴν 9ην Νοεμβρίου, ἡ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία τιμᾷ καὶ γεραίρει τὴν σεπτὴν μνήμην τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Νεκταρίου, Ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ Θαυματουργοῦ.
Ἡ ἑορτὴ αὕτη ἐνέχει ἰδιαιτέραν ἱστορικὴν καὶ πνευματικὴν ἀξίαν διὰ τὴν τοπικὴν ἡμῶν Ἐκκλησίαν, καθὼς ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐχειροτονήθη εἰς τὸν πρῶτον βαθμὸν τῆς ἱερωσύνης (διάκονος) ἐντὸς τοῦ Μητροπολιτικοῦ ἡμῶν Ναοῦ.
Μετὰ πάσης λαμπρότητος καὶ ἐκκλησιαστικῆς εὐπρεπείας, ὁ Μητροπολιτικός Ἱερός Ναὸς Χίου θὰ πανηγυρίσῃ τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου κατὰ τὸ ἀκόλουθον λατρευτικὸν πρόγραμμα:
- Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2026 (Παραμονὴ τῆς Ἑορτῆς):
- Ὥρα 17:00: Ὁ Μέγας Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς.
- Ὥρα 21:00: Τὸ ἴδιο βράδυ, θὰ ἀκολουθήσῃ Ἱερὰ Ἀγρυπνία διὰ τοὺς εὐλαβεῖς πιστούς.
- Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2026 (Κυριώνυμος Ἡμέρα):
- Ὥρα 07:00: Ὁ Ὄρθρος καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ Πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία.
Κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν, θὰ τεθοῦν εἰς προσκύνησιν καὶ ἁγιασμὸν τῶν πιστῶν τὰ φυλασσόμενα Ἀρχιερατικὰ Ἄμφια τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν πολύτιμον πνευματικὸν θησαυρίσμα τοῦ Ναοῦ μας, καθὼς καὶ ἡ εἰκόνα Αὐτοῦ.
Προσκαλοῦνται οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοὶ τοῦ νησιοῦ μας ὅπως προσέλθουν εἰς τὰς ἱερὰς ταύτας λατρευτικὰς συνάξεις, προκειμένου νὰ ἀσπασθοῦν τὰ ἱερὰ κειμήλια τοῦ Ἁγίου τῆς ὑπομονῆς καὶ τῶν θαυμάτων, ἐπικαλούμενοι τὴν κραταιὰν αὐτοῦ μεσιτείαν πρὸς τὸν Κύριον.
Ἐκ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Συμβουλίου
Σύναξις Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ πασῶν τῶν Ἀσωμάτων καὶ Οὐράνιων Δυνάμεων
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα γιορτάζει τὴν Σύναξη τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ, καθὼς καὶ τῶν ὑπολοίπων Ἀσωμάτων καὶ Οὐρανίων Ἀγγελικῶν Ταγμάτων. Ἡ Ἁγία Γραφή, ἀναφέρει σὲ πολλὰ σημεῖα τὴν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων μὲ τοὺς ἀγγέλους καὶ ἰδιαίτερα μὲ τοὺς ἐπικεφαλεῖς τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Συγκεκριμένα, ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ ἐμφανίσθηκε στὸν Ἀβραὰμ γιὰ νὰ σώσει τὸν Ἰσαάκ, τὸν ὁποῖο ἦταν ἕτοιμος νὰ θυσιάσει κατ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θέλησε νὰ δοκιμάσει ἔτσι τὴν πίστη τοῦ δούλου του Ἀβραάμ, στὸν Λῶτ, γιὰ νὰ τὸν σώσει ὅταν ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ καταστρέψει τὰ Γόμορα, στὸν Πατριάρχη Ἰακώβ, στὸν μάντη Βαρλαάμ, στὸν Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ. Ἐπίσης ὁ Μιχαήλ, ἦταν αὐτὸς ποὺ ὁδήγησε τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ στὴ φυγὴ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο. Οἱ ἅγιες Γραφὲς ἀναφέρουν ἀκόμη πολλὰ θαύματα, τὰ ὁποία ἐπιτέλεσε ὁ ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ. | |||||||||||||||
Ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁ Ὁμολογητής καὶ Ἱερομάρτυρας
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ Ἅγιος Παῦλος, ὁ Ὁμολογητὴς καταγόταν ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη. Ὑπῆρξε γραμματέας τοῦ ἁγιοτάτου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ἀλεξάνδρου. Ὅταν ἀπεβίωσε ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ Παῦλος ἐξελέγχθηκε Πατριάρχης. Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος, ὅταν τὸ πληροφορήθηκε δυσανασχέτησε, γιατὶ ἦταν ὀπαδὸς τῆς αἵρεσης τῶν Ἀρειανῶν. Ὅταν ὁ Κωνστάντιος ἐπέστρεψε ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τὸν Παῦλο καὶ ἀνακήρυξε αὐθαίρετα Πατριάρχη, τὸν ἀρειανόφρονα Νικομηδείας Εὐσέβιο. Τότε ὁ Ἅγιος Παῦλος πῆγε στὴν Ρώμη. Ἐκεῖ βρῆκε τὸν Μέγα Ἀθανάσιο, τὸν ὁποῖο εἶχε ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ὁ Κωνστάντιος. Πληροφορηθεῖς τὰ γεγονότα, ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας, ἔστειλε γράμμα στὸν ἀδελφό του τὸν Κωνστάντιο, διαμαρτυρόμενος γιὰ τὴν στάση του. Ἔτσι ὁ Παῦλος καὶ ὁ Ἀθανάσιος ἐπανῆλθαν στὸ ἀξίωμά τους. Δυστυχῶς μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὁ Κώνστας πέθανε. | |||||||||||||||
Ὁ Μητροπολίτης Χίου προήδρευσε κατά τήν Δ' Συνεδρίαν τῆς ΛΣΤ΄ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως διὰ θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας
Οἱ Ἅγιοι Γαλακτίων καὶ Ἐπιστήμη
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ἔζησαν τὸν 3ο αἰῶνα μ.Χ., ὅταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Δέκιος. Οἱ γονεῖς τοῦ Γαλακτίωνα, Κλειτοφῶν καὶ Λευκίππη, ἦταν πρῶτα εἰδωλολάτρες. Κάποιος, ὅμως, ἱερομόναχος, ποὺ ὀνομαζόταν Οὐνούφριος, τοὺς προσείλκυσε στὴν χριστιανικὴ πίστη. Ἀπὸ τότε διέθεταν τὰ πλούτη τους σὲ κάθε ἀγαθοεργία. Τὸν δὲ γιό τους Γαλακτίωνα ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου». Δηλαδή, μὲ παιδαγωγία καὶ νουθεσία, σύμφωνη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ ἡ παιδαγωγία αὐτὴ δὲν ἄργησε νὰ φέρει τοὺς θαυμαστοὺς καρπούς της. Ὁ Γαλακτίων ὅταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε μία ὡραῖα κόρη, τὴν Ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ὁ ἴδιος εἵλκυσε στὸν Χριστό. Ἡ ζωή τους κυλοῦσε ἀφιερωμένη στὴν ὑπηρεσία τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν διακονία τοῦ πλησίον, ὥσπου ξέσπασε ὁ διωγμὸς τοῦ Δεκίου. Τότε, ὁ μὲν Γαλακτίων πῆγε σὲ μοναστῆρι τοῦ ὄρους Σινᾶ, ἡ δὲ Ἐπιστήμη σὲ γυναικεῖο κοινόβιο. Ἀλλὰ ἡ λαίλαπα τοῦ διωγμοῦ ἔφθασε καὶ στὰ μέρη ἐκεῖνα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συλληφθεῖ ὁ Γαλακτίων. Ὅταν πληροφορήθηκε αὐτὸ ἡ Ἐπιστήμη, ἔτρεξε καὶ παρακάλεσε τοὺς διῶκτες νὰ συλλάβουν καὶ αὐτὴν πρὸς ἐνίσχυση τοῦ συζύγου της. | |||||||||||||||
Ὁ Ὅσιος Ἰωαννίκιος ὁ Μέγας ὁ ἐν Ὀλύμπῳ
![]() |
|
||||||||||||||
|
Γεννήθηκε στὴ Βιθυνία τὸ 740 μ.Χ. Τὸν πατέρα του ἔλεγαν Μυριτρίκη καὶ τὴν μητέρα του Ἀναστασῶ. Καὶ οἱ δυὸ ἦταν εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ παιδαγώγησαν τὸν γιό τους σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου. Ὅταν ὁ Ἰωαννίκιος στρατεύτηκε, αὐτοκράτορας ἦταν ὁ τραχὺς εἰκονομάχος Κωνσταντῖνος ὁ Ε’. Αὐτὸς διέπρεψε στοὺς ἀγῶνες του κατὰ τῶν Βουλγάρων καὶ εἶχε μεγάλη ἐκτίμηση ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες του. Ἡ ψυχολογία ποὺ καλλιεργήθηκε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, παρέσυρε τὸν Ἰωαννίκιο καὶ στὸ θρησκευτικὸ ἔδαφος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνει εἰκονομάχος, σὰν τὸν αὐτοκράτορα. Ὅταν, ὅμως, ἀπολύθηκε ἀπὸ τὶς τάξεις τοῦ στρατοῦ, δὲν ἄργησε νὰ καταλάβει τὴν πλάνη του καὶ σὲ τί μεγάλα σφάλματα τὸν εἶχε ὁδηγήσει αὐτή. Τί νὰ κάνει ὅμως; Μὰ τί ἄλλο. Νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ἐπανέλθει στὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία ποὺ τοῦ πρόσφεραν οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του. | |||||||||||||||
Πρόγραμμα Ἱερῶν Παρακλήσεων Ἁγίων Πολιούχων Χίου
Ἐκ τοῦ ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων τοῦ Θεοῦ Μαρτύρων Μηνᾶ, Βίκτωρος καὶ Βικεντίου, Πολιούχων τῆς Χίου, τιμωμένου Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Χίου, ἀνακοινοῦται ὅτι, ἐνόψει τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων τὴν 11ην Νοεμβρίου ἐ.ἔ., ἀπὸ τὴν Κυριακὴν 1ην Νοεμβρίου ἐ.ἔ. μέχρι καὶ τὴν Δευτέραν 9ην τοῦ αὐτοῦ μηνός, καί ὣραν 5ην μμ (τήν Τετάρτην ἑσπέρας 6ην μμ), μετὰ τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἡμέρας, θὰ τελεῖται ἡ Ἱερὰ Παράκλησις τῶν Ἁγίων, πρὸς εὐλογίαν καὶ ἁγιασμὸν τῶν πιστῶν.
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΧΙΟΥ
Οἱ Ἅγιοι Ἀκίνδυνος, Ἀφθόνιος, Πηγάσιος, Ἐλπιδοφόρος (ἢ Ἐλπιδηφόρος) καὶ Ἀνεμπόδιστος
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ἦταν ἀξιωματοῦχοι τοῦ Πέρσου βασιλιὰ Σαπὼρ τοῦ Β’. Ἐπειδή, ὅμως, ὁμολόγησαν ὅτι εἶναι χριστιανοί, συνελήφθησαν καὶ μαστιγώθηκαν σκληρά. Ἔπειτα, τοὺς ἔριξαν στὶς φλόγες μιᾶς μεγάλης φωτιᾶς. Ἀλλὰ οἱ θερμὲς δεήσεις τους πρὸς τὸν Θεὸ προκάλεσαν φοβερὴ θύελλα μὲ βροχή, ποὺ ἔσβησε τὴν φωτιά. Αὐτὸ προκάλεσε φόβο στοὺς Πέρσες , καὶ τὸν ἴδιο τὸ Σαπώρ, μὲ ἀποτέλεσμα να’ ἀναβάλει, τὸν θάνατο τῶν γενναίων χριστιανῶν. Ἀλλὰ μετὰ μερικὲς μέρες, τοὺς ἔφερε καὶ πάλι στὸ κριτήριο. Ἀφοῦ εἶδε ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ ἀλλάξει τὸ χριστιανικό τους φρόνημα, ἀποκεφάλισε πρῶτο τὸν Ἀφθόνιο. Ἔπειτα, ἀπευθυνόμενος στὸν Ἐλπιδοφόρο, τοῦ εἶπε νὰ φανεῖ λογικός, σὰν ἐγγράμματος ποὺ ἦταν καὶ μποροῦσε νὰ διακρίνει τὸ ψέμα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ὁ Ἐλπιδοφόρος του ἀποκρίθηκε ὅτι γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς πιστεύει στὸν Χριστό, διότι Αὐτὸς εἶναι «ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή». Δηλαδὴ ὁ σωστὸς δρόμος, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια καὶ στὴν πραγματικὴ καὶ πηγαία ζωή, ποὺ ἀξίζει κανεὶς νὰ πεθάνει γι’ αὐτή. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἐλπιδοφόρου ἐξαγρίωσε τὸν Σαπὼρ καὶ ἀμέσως τὸν ἀποκεφάλισε. Οἱ θυσίες αὐτὲς ἐνθάρρυναν ἀκόμα περισσότερο τοὺς ὑπολοίπους, καὶ ἔμειναν ἀκλόνητοι στὴν πίστη τους. Τότε ὁ Σαπὼρ διέταξε νὰ τοὺς ρίξουν μέσα σὲ ἀναμμένο καμίνι. | |||||||||||||||
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΟΥΡΙΑΣ (1811-1881)
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
Υπό Δρ. Φιλ. – Ιστορίας Μαρίας-Ελευθερίας Γ. Γιατράκου
Σπουδαίοι Διδάσκαλοι του Γένους, μορφωμένοι Έλληνες και κάποιοι από αυτούς κληρικοί, κόσμησαν τον χώρο της ελληνικής παιδείας και συνέβαλαν τα μέγιστα στην ελευθερίαν της πατρίδας μας με την διδασκαλίαν, το ήθος, τις ανεκτίμητης αξίας προσπάθειές τους. Σχεδόν όλοι από αυτούς συνέδεσαν το όνομά τους και το εκπαιδευτικό τους έργο με την Χίο το ακριτικό και συγχρόνως μαρτυρικό νησί του Αιγαίου.
Ακροθιγώς αναφέρονται μορφές Διδασκάλων που κατάγονταν από Χίο ή υπήρξαν άρρηκτα συνδεδεμένοι με την περίφημη Σχολή της Χίου.
Κορυφαία μορφή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού ο Αδαμάντιος Κοραής, καταγόμενος εκ Χίου, φρόντιζε συνεχώς για την πνευματική ανάπτυξη της νήσου, στέλλοντας βιβλία και ενισχύοντας την Βιβλιοθήκη της Σχολής, τη σημερινή Βιβλιοθήκη. Ο Νεόφυτος Βάμβας, σπουδαίος κληρικός και μεταφραστής της Αγίας Γραφής. Δίδαξε στη Σχολή της Χίου, στην Ιόνιο Ακαδημία και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Δωρόθεος Πρώιος, Χίος λόγιος, και Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως, ο οποίος διετέλεσε Διευθυντής στη Σχολή της Χίου και σε Πατριαρχική Σχολή και εισήγαγε την διδασκαλία των θετικών επιστημών και των μαθηματικών.
Οἱ Ἅγιοι Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός οἱ Ἀνάργυροι καὶ Θαυματουργοί
![]() |
|
||||||||||||||
|
Οἱ Ἅγιοι αὐτοὶ κατάγονταν ἀπὸ τὴν Ἀσία. Οἱ γονεῖς τους ἦταν ἄριστο πρότυπο χριστιανῶν συζύγων. Ὅταν ἡ μητέρα τους Θεοδότη ἔμεινε χήρα, ἀφιέρωσε κάθε προσπάθειά της στὴν χριστιανικὴ ἀνατροφὴ τῶν δύο παιδιῶν της, Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ. Τοὺς δύο ἀδελφοὺς διέκρινε μεγάλη εὐφυΐα καὶ ἐπιμέλεια, γι’ αὐτὸ καὶ σπούδασαν πολλὲς ἐπιστῆμες. Ἰδιαίτερα ὅμως, ἐπιδόθηκαν στὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη, τὴν ὁποία ἐξασκοῦσαν σὰν διακονία φιλανθρωπίας πρὸς τὸν πλησίον. Θεράπευαν τὶς ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἰδιαίτερα τῶν φτωχῶν, χωρὶς νὰ παίρνουν χρήματα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκαν Ἀνάργυροι. Πολλοὶ ἀσθενεῖς ποὺ θεραπεύθηκαν ἤθελαν νὰ τοὺς εὐχαριστήσουν. Ἀλλὰ αὐτοί, δὲν δέχονταν τὶς εὐχαριστίες καὶ ἀπαντοῦσαν μὲ τὸν ὀρθὸ λόγο τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμης καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων». Δηλαδή, ὅλος ὁ ὕμνος καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ ἰσχύς, ἀνήκει στὸ Θεό μας, στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. | |||||||||||||||
Οἱ Ἅγιοι Στάχυς, Ἀπελλῆς, Ἀμπλίας, Οὐρβανός, καὶ Νάρκισσος οἱ Ἀπόστολοι ἐκ τῶν 70
![]() |
|
||||||||||||||
|
Καὶ οἱ πέντε ἄνηκαν στοὺς ἑβδομήκοντα Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου. Καὶ ὅλοι τους ὑπῆρξαν «Χριστοῦ εὐωδία τῷ Θεῷ ἐν τοὶς σωζομένοις». Δηλαδὴ εὐωδία Χριστοῦ, εὐχάριστη στὸ Θεό, καὶ εὐωδία μεταξὺ τῶν σῳζόμενων ποὺ ἄκουγαν ἀπ’ αὐτοὺς τὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Ὁ Στάχυς ἔγινε πρῶτος ἐπίσκοπος Βυζαντίου, καὶ ἀφοῦ διάνυσε 16 χρόνια στὸ ἀποστολικὸ κήρυγμα, εἰρηνικὰ ἀναπαύθηκε ἐν Κυρίῳ. Ὁ Ἀπελλῆς ἔγινε ἐπίσκοπος Ἡράκλειας καὶ πολλοὺς ἔφερε στὴν χριστιανικὴ πίστη. Ὁ
Ἀμπλίας ἔγινε ἐπίσκοπος Ὀδυσουπόλεως καὶ ὁ Οὐρβανός, ἐπίσκοπος
Μακεδονίας. Ἐπειδὴ καὶ οἱ δυὸ γκρέμιζαν τὰ εἴδωλα, θανατώθηκαν
μαρτυρικά. | |||||||||||||||
ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 • ΙΕΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΝΑΟΣ XIOY ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
«Το Πνευματικό Βάρος του Ιστορικού “ΟΧΙ” και η Ευθύνη του Παρόντος»
• Σεβασμιώτατε, • Κύριε Δήμαρχε,
• Σεβαστοί Πατέρες, • Κύριε Ταξίαρχε
• Κύριε Εκπρόσωπε της Κυβέρνησης, • Κύριοι Εκπρόσωποι των Ενόπλων
Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας,
• Κύριε Βουλευτή, • Εκπρόσωποι των Δικαστικών και
Εκπαιδευτικών Αρχών,
• Κύριε Αντιπεριφερειάρχη, • Κυρίες και κύριοι,
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
Στον χώρο αυτόν της προσευχής και της συλλογικής μνήμης, η αναφορά στο έπος του 1940
οφείλει να απομακρυνθεί από τον θόρυβο των επιφανειακών εντυπώσεων και να αναζητήσει
το εσωτερικό, πνευματικό βάρος της ιστορικής εκείνης καμπής.
Η άρνηση της υποταγής τον Οκτώβριο του 1940 δεν υπήρξε ένα τυχαίο ξέσπασμα. Υπήρξε η
συνειδητή μαρτυρία ενός λαού που, αναγνωρίζοντας την υπέρτατη αξία της ελευθερίας και του
ανθρώπινου προσώπου, επέλεξε τη θυσία ως πράξη υπέρτατου χρέους απέναντι στην ιστορική
του συνέχεια.
Ι. ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΗΘΙΚΟΥ ΧΡΕΟΥΣ
Για να αποτιμήσει κανείς τη βαρύτητα της απόφασης εκείνης, οφείλει να ανασυνθέσει τη
γεωπολιτική πραγματικότητα του φθινοπώρου του 1940. Η Ευρώπη βίωνε μια βαθιά κρίση του
ανθρωπιστικού της πολιτισμού. Ο ολοκληρωτισμός είχε επιβάλει ως αξίωμα το δίκαιο του
ισχυρού, καταλύοντας τη διεθνή νομιμότητα. Κράτη με ισχυρότατες δομές και βιομηχανική
παραγωγή είχαν υποκύψει μέσα σε ελάχιστες εβδομάδες, επιλέγοντας τη συνθηκολόγηση
μπροστά στον φόβο.
Η Αγία Σκέπη 28 Οκτωβρίου 2026
Γιορτάζουμε κάθε χρόνο στις 28 Οκτωβρίου την εορτή της αγίας Σκέπης. Και για την γιορτή αυτή συμβαίνει αυτό που λέγει ο άγιος Χρυσόστομος για τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, ότι πολλοί γιορτάζουν τις μεγάλες γιορτές, ξέρουν το όνομά τους, δεν ξέρουν όμως το βαθύτερο νόημά τους, ούτε το μήνυμα που θέλει να εξαγγείλει η Εκκλησία μας μέσω των εορτών αυτών. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι, λέγει ο ιερός πατήρ, έρχονται στην Εκκλησία από συνήθεια και όχι από ευσέβεια. Γι’ αυτό ας ασχοληθούμε σήμερα με την υπόθεση της γιορτής καθώς και για το μήνυμά της προς το λαό του Θεού.
Πως καθιερώθηκε η γιορτή της αγίας Σκέπης.
Στα χρόνια του βασιλέως Λέοντος του Μεγάλου (457-474 μ. Χ.) ζούσε στην Κων/πολη ο όσιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός. Σαλός είναι ο τρελλός και κατά Χριστόν σαλοί ονομάζονται κάποιοι άγιοι, οι οποίοι κάνανε κάποια περίεργα και παράλογα πράγματα, με απώτερο σκοπό να τους θεωρούν παλαβούς ή παλιανθρώπους και να μη τους τιμούν οι άνθρωποι· και έτσι αυτοί να ζουν εν ταπεινώσει και αφανεία. Μια νύχτα που γινότανε αγρυπνία στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ο όσιος Ανδρέας μαζί με τον μαθητή του Επιφάνιο, που έγινε αργότερα πατριάρχης Κων/πόλεως (520-536 μ. Χ.), είδαν την Υπεραγία Θεοτόκο οφαλμοφανώς, όχι σε όραμα, να μπαίνει από την κεντρική πύλη του ναού. Την συνόδευαν οι παρθένοι Ιωάννης ο Πρόδρομος και Ιωάννης ο Θεολόγος και πλήθος αγγέλων. Αφού μπήκε μέσα στο ναό προχώρησε στον σολέα. Εκεί γονάτισε και προσευχήθηκε πολλή ώρα με θερμά δάκρυα υπέρ της σωτηρίας των πιστών, ενώ την βλέπανε μόνο ο Ανδρέας και ο Επιφάνιος. Αφού προσευχήθηκε για πολύ η Θεοτόκος σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο ιερό, όπου φυλασσόταν το μαφόριο της δηλαδή το τσεμπέρι της, το πήρε στα χέρια της και βγαίνοντας έξω το άπλωσε πάνω από τους πιστούς, για να δείξει ότι τους σκέπει και τους προστατεύει.
Μνήμη Ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
![]() |
|
||||||||||||||
|
Διαβάζουμε: «Τῇ αὕτῃ ἡμέρᾳ τὴν ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας ἤτοι τοῦ ἱεροῦ αὐτῆς Μαφορίου, τοῦ ἐν τῷ σορῷ τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Βλαχερνῶν, ὄτε ὁ Ὅσιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς κατεῖδεν ἐφηπλωμένην αὐτὴν ἄνωθεν καὶ πάντας τοὺς εὐσεβεῖς περισκέπουσαν». Λόγω τῶν πολλῶν θαυμάτων ἀπὸ τὴν Παναγία, ποὺ ἀνέφεραν οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες στὸν Ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τὸ 1940, ἡ Ἱερὰ Συνοδὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ ἀπόφασή της τὸ 1952, καθιέρωσε νὰ ἑορτάζεται ἡ Ἅγια Σκέπη τῆς Θεοτόκου ἀντὶ γιὰ τὴν 1η Ὀκτωβρίου, στὶς 28 Ὀκτωβρίου. | |||||||||||||||
Ὁ Ἅγιος Νέστωρ ὁ Μάρτυρας
![]() |
|
||||||||||||||
|
Ὁ Νέστορας ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ γνώριμός του Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Δημητρίου. Ὁ Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Διοκλητιανὸς χαιρόταν γιὰ τὶς νῖκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ὀνομαζόμενου Λυαίου, μίσησε τὴν ὑπερηφάνειά του. Βλέποντας ὅμως καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πῆρε θάρρος. Πῆγε λοιπὸν στὴν φυλακή, ὅπου ἦταν κλεισμένος ὁ Μεγαλομάρτυρας, καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του. «Δοῦλε τοῦ Θεοῦ Δημήτριε», εἶπε, «ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ μονομαχήσω μὲ τὸ Λυαῖο, γι’ αὐτὸ προσευχήσου γιὰ μένα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ». Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου Σταυροῦ, τοῦ εἶπε ὅτι καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσει καὶ γιὰ τὸν Χριστὸ θὰ μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ὁ Νέστορας μπῆκε στὸ στάδιο χωρὶς φόβο καὶ ἀνεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι». Καὶ ἀφοῦ πολέμησε μὲ τὸν Λυαῖο, τοῦ κατάφερε δυνατὸ χτύπημα μὲ τὸ μαχαῖρι του στὴν καρδιὰ καὶ τὸν θανάτωσε. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Διοκλητιανός, διέταξε καὶ σκότωσαν μὲ λόγχη τὸ Νέστορα, ἀλλὰ καὶ τὸν Δημήτριο. | |||||||||||||||
ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ κ. ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΧΟΥΛΗ ΣΤΗ ΒΟΛΙΣΣΟ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΩΝ 100 ΧΡΟΝΩΝ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΒΟΛΙΣΣΟΥ | Βολισσός 25 Οκτωβρίου 2026 |
ΠΡΟΣ τα Μ.Μ.Ε. | |
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Η εκπαιδευτικός κ. Γεωργία Χούλη, Πρόεδρος του «Φάρου Βαρβασίου» θα εκφωνήσει τον πανηγυρικό της ημέρας, στη διάρκεια της δοξολογίας για την 28η Οκτωβρίου, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χριστού Βολισσού. Η δοξολογία θα τελεστεί την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 και θα ξεκινήσει στις 10.30 π.μ. Η κ. Γεωργία Χούλη υπηρέτησε, ως καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας, στο πρόγραμμα Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης των Λυκειακών Τάξεων Βολισσού, από το 2005 μέχρι το 2007. Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων του σχολείου, καλούνται – τιμής ένεκεν - ως ομιλητές στις εθνικές επετείους εκπαιδευτικοί που υπηρέτησαν, κατά το παρελθόν, στα σχολεία της Βολισσού. Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ | |
Η Ιερά Μητρόπολις Χίου εμπράκτως στο πλευρό των πολυτέκνων οικογενειών
Σε συνέχεια της χορηγίας 1000 ευρώ στην βάπτιση του τρίτου τέκνου των οικογενειών, που κατοικούν στην ηρωική νήσο των Ψαρών, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκος ανεκοίνωσε την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026 ότι η χορηγία θα επεκταθεί και στις πολύτεκνες οικογένειες της Χίου με 500 ευρώ στην βάπτιση του τετάρτου τέκνου και 1000 ευρώ στην βάπτιση από το πέμπτο τέκνο και άνω. Η δαπάνη αυτή θα καλύπτεται από το πόσο της αυξήσεως, που εδόθη στους Αρχιερείς.
Μια εκκλησιαστική διακονία, η οποία στα ακριτικά νησιά μας αποκτά μεγάλη εθνική σημασία.
Ο Σεβασμιώτατος Έφορος Βιβλιοθήκης της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Κατά την γενικήν συνέλευσιν της ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ την 23ην Οκτωβρίου 2026 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ Μάρκος εξελέγη παμψηφεί Έφορος Βιβλιοθήκης της Εταιρείας διά την περίοδον 2026-2029.
Σημειωθήτω ότι είναι η δευτέρα φορά, κατά την οποίαν ο Σεβασμιώτατος εκλέγεται εις το Διοικητικόν Συμβούλιον της ως είρηται Επιστημονικής Εταιρείας.





































