Πόσο
επιπόλαιος είναι ο άνθρωπος εκείνος, που βλέπει το σπίτι του
ετοιμόρροπο και, αντί να το επισκευάσει και να το στηρίξει, περιποιείται
την αυλή του!
Πόσο ασύνετος είναι κι εκείνος που έχει το σώμα του άρρωστο και, αντί να
φροντίσει για τη θεραπεία του, κάθεται και του φτιάχνει πολυτελή
ενδύματα!
Κάτι τέτοιο κάνουμε κι εμείς με την ψυχή μας. Ενώ έχει εξαχρειωθεί
από τα πάθη, ενώ βασανίζεται από την οργή, την κενοδοξία, τις αισχρές
επιθυμίες και τόσες άλλες κακίες, δεν φροντίζουμε για τη θεραπεία της.
Αλλά για τι φροντίζουμε; Για την καλοπέραση και το στολισμό του σώματος.
Αν μία αρκούδα ξεφύγει από το θηριοτροφείο και αρχίσει να γυρίζει
ελεύθερη στην πόλη, θα κλειστούμε στα σπίτια μας, για να μην πέσουμε
πάνω σ’ αυτό το θηρίο, που θα μας σπαράξει με τα νύχια του. Και τώρα,
που η ψυχή μας σπαράζεται όχι από ένα μόνο θηρίο, μα από πολλά, ούτε που
μας νοιάζει.